Kazimierz Kucharski

A A A
Imię i Nazwisko: Kazimierz Kucharski
Data urodzenia: 13 lutego 1909
Miejsce urodzenia: Łukawa
Data śmierci: 09 kwietnia 1995
Miejsce śmierci: Warszawa
Profesja: lekkoatleta/trener
Dyscyplina sportowa: lekkoatletyka

Przebieg kariery zawodniczej:
  • reprezentował barwy klubowe: Sokół Wilno (1928-1931), Jagiellonia Białystok (1932-1935), Pogoń Lwów (1935-1939)
Sukcesy jako zawodnik:
  • Mistrzostwa Polski w biegu na 400 m, Wilno (1936) - zajmuje 1. miejsce, Chorzów (1937) - zajmuje 1. miejsce
  • Mistrzostwa Polski w biegu na 800 m, Bydgoszcz (1933) - zajmuje 1. miejsce, Poznań (1934) - zajmuje 1. miejsce, Białystok (1935) - zajmuje 1. miejsce, Wilno (1936) - zajmuje 1. miejsce
  • Mistrzostwa Polski w biegu na 1500 m, Bydgoszcz (1933) - zajmuje 1. miejsce, Poznań (1934) - zajmuje 1. miejsce, Białystok (1935) - zajmuje 1. miejsce, Wilno (1936) - zajmuje 1. miejsce, Chorzów (1937) - zajmuje 1. miejsce
  • Mistrzostwa Polski w sztafecie 4 x 400 m, Łódź (1945) - zajmuje 1. miejsce (Edward Daberko, Antoni Piluch, Kazimierz Kucharski, Jan Staniszewski)
  • Mistrzostwa Europy w biegu na 800 m, Turyn (1934) - zajmuje 6. miejsce
  • Igrzyska Olimpijskie, Berlin (1936) w biegu na 800 m - zajmuje 4. miejsce, a w sztafecie 4x400 m - odpadł w eliminacjach (Klemens Biniakowski, Antoni Maszewski, Tadeusz Śliwak)
  • (1933-1938) - 12-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych - 29 startów - 11 zwycięstw indywidualnych
  • 10-krotny rekordzista Polski w biegach na 800 i 1000 m oraz w sztafetach
Rekordy życiowe:
  • 800 m - 1.51.6 (24 lipca 1935, Sztokholm)
  • 1500 m - 3.54.2 (19 września 1936, Warszawa)
Przebieg kariery trenerskiej:
  • trener Spartaka Moskwa
  • trener Polonii Warszawa, Ogniwa (Syreny) Warszawa, Gwardii Warszawa
  • od 1952 zajmował się centralnym szkoleniem w PZLA
Działalność jako działacz oraz sukcesy:
  • założył pierwszą w Warszawie sekcję lekkoatletyczną przy Biurze Odbudowy Stolicy
  • zastępca przewodniczącego klubu Spartak
Nagrody i wyróżnienia:
  • w Plebiscycie Przeglądu Sportowego (1935) - zajmuje 2. miejsce, (1936, 1937) - zajmuje 5. miejsca